Գութան՝ հողը վարող գյուղատնտեսական գործիք։ Բաղկացած է հետեւյալ մասերից. ձեւիչ՝ հողը կտրում է ուղղաձիգ, խոփ, որի միջոցով հողաշերտը կտրվում է հորիզոնական ուղղությամբ, թեք կտրված հողաշերտը փխրեցնում է եւ շրջում, մաճ, որի օգնությամբ մաճկալը ուղղություն է տալիս գութանի ընթացքին եւ կարգավորում ակոսի պահանջվող խորությունը։ Գութանը կարող է ունենալ նաեւ նախագութանիկ՝ հողի վերին ճիմոտ շերտը կտրելու եւ ակոսի մեջ գցելու համար, եւ ակոս խորացնող թաթիկ՝ ակոսի հատակը փխրեցնելու համար։ Գութաններն ըստ աշխատանքի բնույթի ու թեւի ձեւի լինում են գլանային, շատ թեթեւ հողերի կրկնավարի համար, կիսագլանային՝ ոչ ծանր ու ճիմոտ հողերի համար, կիսապտուտակային կամ համապիտանի՝ ծանր հողերի համար, եւ պտուտակային՝ խամ ու խոպան հողերի համար։ Ըստ քարշող ուժի լինում է եզնաքարշ, ձիաքարշ, տրակտորային (կցովի կամ կախովի) եւ ինքնագնաց՝ տեղավորված ինքնագնաց առանցքի վրա։
Գութանը սկզբում եղել է փայտյա (խոփը՝ երկաթից), ապա՝ երկաթյա։ Գութանի նախատիպը եղել է նախագութանը (արորից գութանի անցման տիպ)։ Հայկական գութաններն առաջացել են Այրարատի, Բարձր Հայքի, Սյունիքի, Վասպուրականի, Աղձնիքի ու Ծոփքի նահանգներից։ Առջեւի մասում ունեն երկայնական լծակ (գռնել), որը երկաթյա հաստ շղթայով հաջորդաբար միանում է եզների կամ գոմեշների լծերին (4-12 զույգ)։ Գութանը կարող է գործել գրեթե բոլոր տիպի հողերում։ Հայերի մեջ այն ունեցել է մեծ համարում, փառաբանվել ու գովերգվել հորովելներում եւ ժողովրդական այլ ստեղծագործություններում։ Գութանի դերը գյուղատնտեսության մեջ այնքան կարեւոր է եղել, որ հաճախ քանդակվել է հմուտ երկրագործների շիրմաքարերին։
